043. Η ρωσική πολιτική..... 2ο μέρος
Στην συνέχεια της ανάλυσης της η Στανισλάφκαγια αναφέρεται στην συγκεκριμενοποίηση της πολιτικής της Ρωσίας που έγινε στα τέλη του 1803, όταν πλέον ολοκληρωνόταν η συνθηκολόγηση των Σουλιωτών.
Οι πληροφορίες για τις συζητήσεις του Laurent Gouvion Saint Cyr, που ήταν επικεφαλής των γαλλικών δυνάμεων στην Ιταλία, με τον Αλή, έπεισαν τον υπουργό των εξωτερικών της Ρωσίας ( καγκελάριος στο κείμενο) για την ανάγκη δράσης έναντι μελλοντικής απόβασης των Γάλλων στην Ήπειρο/ Αλβανία. Η Πύλη προφανώς είχε ήδη ανησυχήσει νωρίτερα κάτι που αξιοποιούσε ο Αλή με πρόσχημα ενέργειες για δήθεν αποτροπή εισβολής των Γάλλων.
.
.
.
Μεταξύ του στρατηγού Σεν-Σιρ και του Αλή το 1803-1804 ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις, στις οποίες, σύμφωνα με πληροφορίες του Μοτσενίγου, ο πασάς πρόσφερε στη Γαλλία στρατιωτική υποστήριξη σε αντάλλαγμα για την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του από την Τουρκία. Στα τέλη του 1803, ο Σεν-Σιρ έστειλε
σ. 277
στα Γιάννινα και πρότεινε τη γαλλική προστασία στον Αλή, ο οποίος υποσχέθηκε ότι σε περίπτωση πολέμου μεταξύ της Τουρκίας και της Γαλλίας θα ετάσσετο με το μέρος της τελευταίας και ως αντάλλαγμα ζήτησε το Μωριά. Μέσω του στενού συνεργάτη του Αλή, του μητροπολίτη της Άρτας Ιγνάτιου, τον Νοέμβριο του 1803, ο Αλή διεξήγαγε διαπραγματεύσεις στην Κέρκυρα με τον Ρομιέ, ο οποίος θεωρούσε ότι οι σχέσεις με τη χώρα μας έπρεπε να αναπτυχθούν. Ο Ιγνάτιος ενημέρωνε τον Μοτσενίγο για τις μυστικές διαπραγματεύσεις του Αλή με το γαλλικό επιτελείο στην Απουλία.
Στο δεύτερο μισό του 1803, η Πύλη ανέθεσε στον Αλή την ενίσχυση της άμυνας της Αλβανίας και της Ηπείρου, και η Πετρούπολη ενημέρωσε την Πύλη ότι θεωρούσε αυτή την επιλογή ανεπιτυχή, καθώς ο Αλή δεν ήταν αξιόπιστος.
Στα τέλη του 1803, ωρίμασε η απόφαση να ασφαλιστεί η ακτή και να αντιπαρατεθούν στον Αλή στοιχεία πιο σταθερά και πιο κατάλληλα για την άμυνα των Βαλκανίων ενάντια στον Ναπολέοντα.
Αφού έλαβε μηνύματα από τον πληρεξούσιο για τη μεσολάβηση του μεταξύ της Δημοκρατίας και του Αλή, ο Α. Ρ. Βοροντσώφ συνέστησε «να αποφευχθεί η εμφάνιση στενών σχέσεων μαζί του, ώστε να μην χαθεί εντελώς η εμπιστοσύνη των λαών της Ηπείρου και της Αλβανίας και να μην τους αναγκάσει να στρέψουν τις ελπίδες τους προς τους Γάλλους», διότι όποιος συνάψει σχέσεις με τον Αλή «πρέπει να είναι προετοιμασμένος εκ των προτέρων να στρέψει εναντίον του ολόκληρη τη χώρα» (επιπλέον, ο καγκελάριος συμβούλευε να μην λησμονιέται ότι «η προδοσία είναι βασικό χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του και ότι δεν μπορεί κανείς να βασιστεί πάνω του σε τίποτα»).
Η Αγία Πετρούπολη αποφάσισε να απομονώσει τον Αλή, να ενώσει τους εχθρούς του, να αναλάβει την ηγεσία τους, να μην του επιτρέψει να καταλάβει τα θαλάσσια λιμάνια (κυρίως την Πάργα, την Πρέβεζα και τον Βουθρωτό) και έτσι να του στερήσει τη δυνατότητα να συνδράμει στην αναμενόμενη απόβαση των γαλλικών στρατευμάτων. «Πρέπει να γίνει έτσι», διέταξε ο καγκελάριος στον πληρεξούσιο, «ώστε τα σημαντικότερα σημεία της ακτής να παραμείνουν στα χέρια καλοπροαίρετων φυλών, στις φιλίες των οποίων μπορούμε να βασιστούμε». Με τις ημιανεξάρτητες κοινότητες της ηπειρωτικής χώρας - με τους Σουλιώτες, τους Χειμαρριώτες και άλλες - ο Μοτσενίγος έπρεπε να δημιουργήσει σταθερές σχέσεις, καθώς «τώρα, όπως ποτέ άλλοτε, είναι σημαντικό να εξασφαλίσει την αφοσίωσή τους στη Ρωσία και να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους». Ο στόχος ήταν να τους αποτρέψει όχι μόνο από το να πέσουν στην αγκαλιά των Γάλλων, αλλά και να τους πολεμήσουν, αν τολμούσαν να αποβιβαστούν.
Ο καγκελάριος διατύπωσε με αρκετή σαφήνεια τους άμεσους στόχους της πολιτικής της Ρωσίας στην ηπειρωτική χώρα και τα τακτικά καθήκοντα του πληρεξούσιου.
Ωστόσο, από μια άποψη, οι οδηγίες του ήρθαν αργά: εκείνη τη στιγμή
σ. 278
όταν ο Μοτσενίγος τις έλαβε, ο χρόνος για συμμαχία με τους Σουλιώτες και παροχή στήριξης είχε ήδη περάσει.
Ας σημειωθεί ότι η τελική φάση της αντίστασης των Σουλιωτών έλαβε χώρα ενώ άλλαζε ο Πρόεδρος της Γερουσίας στην Επτάνησο Πολιτεία - λόγω θανάτου του Θεοτόκη- και έβαινε στην λήξη της η θητεία του Βοροντσώφ σαν καγκελάριου στην Ρωσία. Μαζί και με την χρονοβόρα ταχυδρομική επικοινωνία με την Πετρούπολη, φαίνεται, ότι η συγκυρία δεν βοήθησε να αξιοποιηθούν ευκαιρίες στήριξης των Σουλιωτών παρά την θετική πολιτική διάθεση για αυτό.
Πηγή: Станиславская Августа: Россия и Гречия в конче хviii начале хiх века / Москва 1976
( στην Βιβλιοθήκη: BNF / ταξ. αρ.: 8e G 808170)