049. Η ρωσική πολιτική ....... 8ο μέρος / τελευταίο
Ολοκληρώνουμε την παρουσίαση των αποσπασμάτων από το έργο της Στανισλάφσκαγιας με τις πληροφορίες για τις ύστατες προσπάθειες της ρωσικής διπλωματίας στα τέλη του 1804 να εξασφαλίσει ερείσματα στα παράλια της Ηπείρου και στο Σούλι.
Προσπάθεια που επεδίωξε τους στόχους και με την αγγλική σύμπραξη.
Οι Άγγλοι φαίνεται μεθοδικά ότι αυξάνουν την εμπλοκή τους στην περιοχή και ως γνωστόν τελικά από το 1809 κατακτούν από τους Γάλλους νησιά της Επτανήσου. Έτσι το πλαίσιο για το δράμα της Πάργας αρχίζει να μορφοποιείται.
σ. 287
Το φθινόπωρο του 1804, το Λονδίνο και η Πετρούπολη συμφώνησαν για μια μορφή διαίρεσης των σφαιρών επιρροής στην Ήπειρο. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, η ρωσική αυλή έδειξε με κάθε σαφήνεια την πεποίθησή της για την αναξιοπιστία του Αλή και τον κίνδυνο που αυτός αποτελούσε για την αντιναπολεόντια συμμαχία.
Ο Τσαρτορίσκι εξήγησε στον Σ. Ρ. Βοροντσόφ ( σημ. μεταφρ.: προηγούμενου υπουργού εξωτερικών) ότι ο κύριος λόγος της δυσαρέσκειας της Ρωσίας απέναντι στον Αλή ήταν η παραβίαση της Συνθήκης της Κωνσταντινούπολης του 1800, στην τήρηση των όρων της οποίας η ρωσική κυβέρνηση σκόπευε να επιμείνει, καθώς και η πρόθεσή της να διατηρήσει τις σχέσεις με τους αντιπάλους του.
Η Ρωσία ζήτησε τώρα από τον Αλή να κατεδαφίσει τις οχυρώσεις που είχε ξαναχτίσει στις περιοχές Σούλι και Μύτικα και να απελευθερώσει τον Βουθρωτό. Όσον αφορά τον Βουθρωτό, οι διαπραγματεύσεις ήταν ανεπιτυχείς - σύμφωνα με πληροφορίες του προξένου Βλασσόπουλου, η Πύλη έδωσε εντολή για την απελευθέρωση της πόλης, αλλά κρυφά ενθάρρυνε τον Αλή. Στα τέλη του 1804, η Ρωσία προσπάθησε για άλλη μια φορά να λύσει το πρόβλημα, θέτοντας στην Πύλη το ζήτημα της αποκατάστασης του Σουλίου και της αναγνώρισης του δικαιώματος του υπουργού να προστατεύει τις περιοχές Παραμυθιά και Μαργαρίτι. Ωστόσο, η Πετρούπολη θεωρούσε ως πραγματική εγγύηση για την αποβίβαση των γαλλικών δυνάμεων την παρουσία ρωσικών στρατευμάτων στην ηπειρωτική χώρα.
Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με την Αγγλία για τη σύμπραξη και την ανανέωση της συμμαχικής συνθήκης με την Τουρκία (1804-1805), ο Αλέξανδρος Α΄ έκανε μια προσεκτική προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση.
Στο σχέδιο της ρωσοτουρκικής συνθήκης, το Υπουργείο Εξωτερικών εισήγαγε άρθρα σχετικά με το δικαίωμα της Ρωσίας να παρέχει προστασία στους αρχηγούς του Μαργαριτίου και της Παραμυθιάς και σχετικά με την αποκατάσταση του προηγούμενου καθεστώτος του Σουλίου. Η Ρωσία ζήτησε επίσης τη συγκατάθεση της Πύλης είτε για την προσωρινή είσοδο των στρατευμάτων της στην Πάργα, είτε για την αποστολή ρώσων αξιωματικών και μηχανικών εκεί για την ενίσχυση της άμυνάς της. Ωστόσο, ο Σελίμ Γ΄ δεν ενέκρινε αυτές τις προτάσεις και ο Αλέξανδρος Α΄ τις απέσυρε
Έτσι μετά την προσπάθεια στα 1799 του ναυάρχου Ουσάκωφ να αποκτήσει το Σούλι το ίδιο καθεστώς με την Πάργα, Πρέβεζα, Βόνιτσα και Βουθρωτό βλέπουμε η Ρωσία να προσπαθεί μέχρι και το 1804 στην κατεύθυνση κάποιας ανασύστασης του Σουλίου μετά τον χαλασμό του.
Χωρίς κάποιο σχετικό αποτέλεσμα, ενδιαφέρον έχουν στη συνέχεια οι ρωσικές κινήσεις αξιοποίησης των Σουλιωτών ως στρατιωτών με έδρα τα Επτάνησα.
Πηγή: Станиславская Августа: Россия и Гречия в конче хviii начале хiх века / Москва 1976
( στην Βιβλιοθήκη: BNF / ταξ. αρ.: 8e G 808170)