048. Η ρωσική πολιτική......... 7ο μέρος
Στην συνέχεια η Στανισλάφσκαγια δίνει πιο αναλυτικά τα συμβάντα μεταξύ Μοτσενίγου και Αλή παρέχοντας και πληροφορίες για την ανάμιξη του μητροπολίτη Ιγνάτιου.
Παρά ταύτα, η οργάνωση της ένωσης δεν έμεινε χωρίς αποτέλεσμα για τη ρωσική πολιτική στην ηπειρωτική χώρα και για τον ελληνικό πληθυσμό. Ο Μοτσενίγος έβαλε με επιτυχία σε εφαρμογή το πλεονέκτημα που είχε στα χέρια του: την αποβίβαση των στρατευμάτων των Σουλιωτών στην ακτή
σ. 286
(που σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, ο αριθμός τους έφτανε τους χίλιους ανθρώπους) που τρόμαξε τον Αλή. Μεταξύ του πληρεξούσιου και του Τεπελενλή ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις: ο πρώτος επεδίωκε την απελευθέρωση των πρώην βενετσιάνικων πόλεων, ο δεύτερος την απόσυρση από την ηπειρωτική χώρα του υπό τις διαταγές του Χρηστάκη Καλόγερου στρατεύματος των Σουλιωτών . Οι διαπραγματεύσεις διεξήχθησαν μέσω του στενού συνεργάτη του Αλή, του μητροπολίτη της Άρτας Ιγνάτιου, ο οποίος αποκάλυψε στον Μοτσενίγο όλο το ιστορικό. Ο Αλή, σύμφωνα με τον μητροπολίτη, εξεμάνη και φώναξε «σαν τρελός» ότι θα πεθάνει με τα όπλα στα χέρια, αφού πρώτα θα κάψει τα Γιάννενα και την Άρτα και θα σφάξει όλους τους Έλληνες. Ο Μοτσενίγος πρότεινε έναν συμβιβασμό: ο Τεπελενλής θα απελευθέρωνε την πρώην Βενετική Αλβανία, ενώ ο πληρεξούσιος θα τον συμφιλίωνε με τους Τσάμηδες και θα ανακαλούσε το απόσπασμα των Σουλιωτών. Ακολούθησε συμφωνία σύμφωνα με την οποία οι Σουλιώτες αποσύρθηκαν πίσω στα Ιόνια νησιά, ενώ στους καπετάνιους απαγορεύτηκαν οι επιδρομές στα εδάφη του Αλή: ο τελευταίος ανέλαβε την υποχρέωση να σταματήσει τις διώξεις των υπηκόων της Δημοκρατίας και να συμπεριφέρεται με πίστη προς τους Ρώσους πρόξενους στην Πρέβεζα και την Άρτα.
Σύντομα ο Αλή όντως απέσυρε τα στρατεύματά του από την Πρέβεζα και τη Βόνιτσα, όπως άλλωστε όριζε και το φιρμάνι της Πύλης, και οι προεστοί της Πρέβεζας εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη τους στον Μοτσενίγο για την απελευθέρωση. Ωστόσο, ο Βουθρωτός παρέμενε στα χέρια του Τεπελενλή. Τον Νοέμβριο του 1804 ο Μοτσενίγος συνήψε ειρήνη με τους αντιπάλους του.
Όσον αφορά το Υπουργείο Εξωτερικών, η στάση του απέναντι στην Τσάμικη Ένωση ήταν σαφώς αντιφατική και περίπλοκη: από τη μία πλευρά, επιθυμούσε να βοηθήσει τους Έλληνες, αλλά χωρίς να προκαλέσει την οργή της Πύλης, και να αποτρέψει την τελική νίκη του Αλή Πασά, αλλά από την άλλη, δεν ήθελε να διακόψει οριστικά τις σχέσεις μαζί του.
Φαίνεται λοιπόν από τα τεκμήρια του Αρχείου Ρωσικής Εξωτερικής Πολιτικής στα οποία βασίζεται το έργο της Στανισλάφσκαγιας ότι η ρωσική πολιτική έδωσε μεν μια ευκαιρία στους Σουλιώτες μετά τον χαλασμό του Σουλίου αλλά χωρίς την επιδιωκόμενη κατάληξη.
Πηγή: Станиславская Августа: Россия и Гречия в конче хviii начале хiх века / Москва 1976 ( στην Βιβλιοθήκη: BNF / ταξ. αρ.: 8e G 808170)